Henno van Bergeijk krijgt het op zijn zenuwen als de start van een volgende rally te lang op zich laat wachten. Henno wil spelen in een zandbak. Henno wil vies thuiskomen. Daarom wacht hij altijd op de slechste dag van het jaar om er met een zestigtal Yamaha's XT.SR500 op uit te trekken. Vandaag ontvingen we een kleine videoimpressie. Meer is te zien en te lezen op de website van de Yamaha XT/SR 500 club.
Exclusieve beelden Henno van Bergeijk
Written by Marcus Kingma
Sunday, 10 May 2009 12:58
Henno van Bergeijk, reiziger en avonturier, vroeg ons een Special te maken met beelden die nog nooit te zien zijn geweest. Wij monteerden de volgende impressie over zijn leven als rally-rijder op de motor:
Henno heeft het gehaald !!
Written by Ripko van Alberda
Monday, 19 January 2009 19:50
Goed gevoel
De eerste Dakar in Zuid-Amerika is geschiedenis. Vandaag zijn alle deelnemers gehuldigd. Het zit erop, de Dakarkaravaan waait weer uit over de hele wereld om over een jaar weer bijeen te komen. Zeer waarschijnlijk wederom in Zuid-Amerika, maar dat is nog niet zeker. Veel deelnemers zijn het erover eens: Zuid-Amerika was mooi, de mensen onwaarschijnlijk vriendelijk. Maar het was geen Afrika. Samen met Henno van Bergeijk zullen we er binnenkort nog eens wat uitgebreider op terugkijken, en ook zijn mening hierover geven. Wat nu bij Henno van Bergeijk overheerst is het goede gevoel. Tevredenheid weer aan de finish te zijn gekomen, na zijn eerste Dakar in 2006.
Henno:"Even leek het erop dat we laatste 2 dagen kado kregen. Toen ik het had over overleven, een paar dagen terug, was ik er trots op om die dag weer te zijn gefinished. Dat gevoel was ik de laatste 2 dagen een beetje kwijt, de etappes waren te makkelijk. Toch was het gisteren even spannend, toen onderweg naar de start mijn achtermousse helemaal kapot liep. Ik had geen binnenband mee, dus dat schoot niet op. Gelukkig kon ik bij een Frans assistentieteam een wiel wisselen. Die man hielp meteen. Het was zo druk met publiek om me heen dat het amper lukte om te sleutelen. Eenmaal bij de start was ik te laat, ik mocht meteen door. Als laatste, achter de quads aan. Ik heb er nog een stuk of vier ingehaald, maar door al het stof was het erg gevaarlijk. Na de finish heb ik twee keer even kort geslapen op de laatste verbindingsroute. Man, het was zo warm, dat moest gewoon even. Die Fransman van het wiel heb ik vandaag nog even gezien. Ik stelde voor het wiel even terug te wisselen. 'Waarom, niet nodig toch? Niets mis met dat wiel' was zijn antwoord. Relaxte gasten. Het was een mooie Dakar, met mooie landschappen. Nu weer naar huis, het is mooi geweest."
Natuurlijk namens Henno iedereen bedankt voor de getoonde belangstelling, binnenkort kijken we nog wat uitgebreider terug op zijn Dakar. Dan ook meer over de plannen voor komend jaar. In maart wordt de Libya Desert Challenge verreden, mogelijk is Henno er dan ook weer bij. Hou de site in de gaten voor het laatste nieuws!
Survivaltocht
Written by Ripko van Alberda
Friday, 16 January 2009 17:55
Overleven
Stage 12 Dakar 2009, 15 januari Fiambala - La Rioja "Iedereen die vandaag de finish heeft gehaald, kan wat mij betreft een aardige partij rijden. Man, er zaten dingen in de special vandaag die ik echt als niet voor mogelijk hield."
Henno van Bergeijk ziet er getekend uit. Met nog twee dagen te gaan komt de finish binnen handbereik. De zwaarste etappes zijn achter de rug, iedereen die nu in het bivak is kan de finish halen. Mits ze geen gekke dingen meemaken, want ook de vermoeidheid gaat nu een rol spelen.
"Het was een afvaletappe vandaag. Na CP1 begon de ellende. Van dat vervelende zand, waar je met je voorwiel zomaar ineens in weg zakt zodat je over de kop slaat. Dat soort zand. Je moest echt op je hoede blijven. Daarna volgde een combinatie van stenen en zand, gevolgd door hoge zandduinen. Het zand was daar bijna wit van kleur. Het laatste deel liep door een canyon. Een soort rivierbedding van een kilometer of 12 met heel erg mul zand. Man, er kwam geen einde aan! Met Kees Koolen kwam ik vanmiddag in een zandstorm terecht. Was wel even lekker, want het zorgde voor wat verkoeling. Minder was dat de sporen verdwenen en we gezandstraald werden."
"Ik leer de motor nog steeds beter kennen. Aan het eind van de dag ben ik vaak het sterkst, dan maakt het me allemaal niet meer uit, terwijl ik het eerste uur van de dag vaak nog even los moet komen. In de duinen heb ik die meid met die quad een paar keer geholpen, die stond muurvast. Nou, er kon nog geen dank je wel vanaf. Robert van Olst stond zonder benzine, met hem achterop zijn we naar zijn motor gereden. Na 2 ½ liter bijgevuld te hebben, wilde zijn motor niet starten. Toen nog een liter erbij in de achtertank, nog steeds niet starten. Ik blazen op de ontluchtingsslang van de tank, hij starten, en jawel, zijn KTM kwam weer tot leven. Ik begrijp nu niet dat ik me de eerste dagen van deze Dakar nog zo druk heb lopen maken om koste wat koste mensen in te halen. Er staan nu iedere dag zoveel mensen stil met allerlei problemen, dat zolang je beweegt het al goed is."
"Ik voel me goed, de motor is goed en ik heb uiteindelijk toch niet veel geks meegemaakt vandaag. Het leuke aan deze rally is dat iedere dag anders is, en niemand precies weet wat ons te wachten staat. En ondanks dat komt de finish in zicht...''
"Vandaag was de laatste zware special. Vanaf nu is het zaak om geen gekke dingen meer te doen en naar de finish te rijden. Rustig blijven en geen fouten maken, dat is het credo. In Cordoba, waar ook altijd het WK Rally wordt verreden (snelle gravelpistes dus morgen) , wordt een groot feest verwacht. Al meer dan een week kamperen de toeschouwers langs de route om de mooiste plekjes te bemachtigen."
Vrijdag 16 januari, Etappe 13 La Rioja - Cordoba Liaison 161 km - special 545 km - liaison 47 km
De special is ingekort en start pas vanaf km. 324. Dit in verband met de vele deelnemers die nog in de special onderweg zijn...
Van steen naar steen
Written by Marcus Kingma
Wednesday, 14 January 2009 21:24
Ik ketste op de motor van steen naar steen
13 januari 2009 Bron : BN/De Stem
Vandaag is het woord aan: Henno van Bergeijk
"Mijn handen zijn opgezwollen, al mijn gewrichten en spieren doen pijn en ik sta steeds om vier uur 's ochtends op. Deze Dakar-editie is een vreselijke aanval op mijn fysieke gesteldheid. En het wordt alleen maar zwaarder en zwaarder. Vanaf vandaag liggen de moeilijkste drie dagen in het verschiet. De 449 kilometer tussen la Serena en Copiapo heb ik gisteren redelijk verteerd, terwijl ik als laatste van start ben gegaan. Volgens de organisatie had ik tijdens de achtste etappe drie waypoints (markeringspunten) gemist. De straftijd hebben ze ook in de daguitslag verrekend. En dus kwam ik in de dichte mist vermengd met stof van de motors en quads die voor me gestart waren, de eerste vijftig kilometer nauwelijks vooruit.
Mijn motor sprong al kanten op. Ik ketste van steen naar steen. Man, die dingen zijn zo groot als een voetbal. De gortdroge rivierbeddingen en steile heuvels lage bezaaid met deze losse stenen. Opnieuw merk ik dat de zware KTM niet gemaakt is voor dit steile werk. Hij is loodzwaar en veel te lomp. En als je denkt dat je er bent, blijk je pas een kwart van de afstand te hebben afgelegd. Het leek een eindeloze rit. Gelukkig ben ik netjes in de middenmoot geëindigd en heb ik vandaag een betere startpositie.
Het bivak stond aan de voet van de Atacama-woestijn. Op de achtergrond zag ik grote kale bergen die je kunt vergelijken met van die dromedarisbulten. Die beesten heb ik nog niet gezien nee, maar wel twee wel twee wilde lama's op de steppe. Ik heb ze een tijdje gevolgd. Mooi gevoel is dat."
